Tia's Blog

2007-04-20T16:43:00.000+02:00

Mijn afscheid bij de Psychologiefaculteit

2007-02-23T16:47:00.000+01:00

Mijn collega's van economie en ik tijdens de Kerstlunch op vrijdag 22 december. Van links naar rechts naast mij: Gitta, Eefje en Haydeé

2007-02-23T16:22:00.000+01:00

Het heeft even geduurd, maar nu staan ze eindelijk op het web; de foto's van mijn buluitreiking en de lunch aansluitend.
Het gebouw van de faculteit die 'in onze tijd' nog gewoon Faculteit der Cultuur-weten-schappen heette.

Links Christophe Andrades, grote hulp tijdens scriptiestress voor ons hopeloze gevallen

Van links naar rechts: mamma, Mirthe, Petra, ik, Sanne en Anne

Ik kreeg een frambozenbadmuts van Sanne, een stippelhanddoek van Mirthe en een kaarsenstandaard van Anne

Petra (Johannes, Elle en Jonna) gaf mij deze prachtige foto waarop wij samen poseren in een restaurant in Rome

Proost! Eindelijk afgestudeerd! Eindelijk geen zeehonden meer maar vacatures en promoteamers (mijn nieuwe dagelijkse bezigheden in de vorm van echt werk!!)
Mamma draagt een speech voor en ik luister aandachtig

De bewaarport die mijn vader en moeder kochten in mijn geboorte-jaar en die inmiddels 28 jaar oud is!

2006-06-24T16:50:00.000+02:00

Ken je ze, die momenten, dat de zeehonden je neus uit komen.
Oh, wat zal ik blij zijn als die scriptie af is.

2006-05-27T23:42:00.000+02:00

26 mei 2006!

2006-05-04T16:15:00.000+02:00

Afgelopen week kwamen mijn tante Hanny en oom Jan langs. 's Ochtends had ik ze aan de telefoon en om 4 uur diezelfde middag stonden ze al op de stoep. Het was heel gezellig en gelukkig was het weer ook mooi; we hebben zelfs in de tuin een glaasje fris gedronken. Op de foto de bloemenslinger van bamboe die ik van ze kreeg.

2006-05-04T15:21:00.000+02:00

Pasen in Leeuwarden

2006-05-04T15:16:00.000+02:00

Lente in Maastricht! Bloemetjes uit de tuin.

2006-04-06T10:33:00.000+02:00

Daar ben ik dan weer in het Mestreechse! Een beetje bruiner van de Italiaanse en ook de Zwitserse zon en een beetje dikker van de overvloedige pasta. Maar gelukkig en gezond aangekomen in ons huisje!

2006-04-06T10:31:00.000+02:00

3 dagen Zwitserland. Wat was het leuk en fijn om weer een keer bij Titia en Sam te zijn. Vroeger toen we nog bij onze ouders woonden zagen we elkaar zeer regelmatig, alhoewel ik niet zou weten of dat 1 keer in de week of 1 keer in de maand was. We gingen met de twee gezinnen naar de Kibbelkoele in Drente en daar dobberden we in rubberbootjes en keken we allemaal vol bewondering naar de ruggezwemmertjes die mijn grote neef, Peter, had gevangen. Daar moet wel bij gezegd worden dat Titia en ik niet zoveel samen deden; de ongeschreven regel was dat Titia met Petra speelde en ik met Peter. Toen we wat ouder werden en Titia allerlei mooie kraaltjes en steentjes kreeg waarmee we armbandjes en kettinkjes konden maken was dat het begin van onze vriendschap;-)
Later ging Titia een zomer op de Manorfarm in Interlaken werken, waar ze Sam leerde kennen. Ik ging het jaar daarop en alhoewel we daar nooit tegelijk hebben gewerkt, was deze gedeelde ervaring toch bijzonder.

2006-04-04T22:45:00.000+02:00

Een impressie van de prachtige 9 uren durende treinreis die ik maakte van Rome naar Interlaken, naar Sam, Titia, Daniel en Linda.
Via het Toscaanse landschap (zie foto 1), langs het Lago Maggiore en uiteindelijk het Zwitserse berglandschap.
Nadat ik van de Italiaanse hoofdstad naar Milaan was gereisd, wat al bijna 5 uren had gekost, merkte ik in het volle uur dat ik tijd had om over te stappen, dat ik toch wel erg moe was van het reizen en de afgelopen weken. Plotseling merkte ik namelijk dat mijn mobiel het niet meer deed en daarvan raakte ik redelijk in paniek. Het nummer van mijn nicht stond in de mobiel zelf en daar kon ik dus niet bij om ook maar door te geven dat mijn telefoon het niet meer deed, laat staan om te melden dat ik uiteindelijk aangekomen zou zijn. Ik had niet zo veel tijd meer om een oplossing te vinden en daarom ging ik naar de Vodafonewinkel op het station. Een jonge Milanese bedienster vroeg mij nogal kortaf wat ik wilde. Ik vertelde vervolgens mijn probleem en wilde vooral weten of het aan mijn batterij of simkaart lag. Zij ging mijn Simkaart op een bepaald apparaatje uitproberen maar had daarvoor de pincode van mijn kaart nodig. Maar die lag natuurlijk ergens helemaal onder in mijn bagage en ik had geen tijd die eruit te halen..ooh, ik werd nu echt nerveus. Om een nieuwe pincode aan te vragen ging ze een mevrouw van een Vodafone hoofdkantoor bellen en ineens gaf ze mij de telefoon omdat ik bepaalde dingen moest beantwoorden. Ik werd gevraagd naar het telefoonnummer van mijn mobiel en dat was voor mij het toppunt. Dat wist ik niet eens, ik gebruik die mobiel normaal nooit en wist het dus echt niet. De combinatie met het rappe Italiaans deed mij ineens in tranen uitbarsten...ik geloof dat ik dat mij dat nog nooit gebeurd is, maar het is wel aan te raden. Vanachter uit de winkel kwam een mevrouw aanlopen met zakdoeken en ik werd ineens heel snel geholpen. Ik moest mijn naam en geboortedatum geven en binnen 5 minuten was ineens alles geregeld. Ik had een nieuwe pincode en de telefoon deed het weer. Oef, ik schaamde me rot maar was ook wel heel blij dat het probleem toch nog zo snel was opgelost. Ik kon mijn reis vervolgen met een telefoon die het deed.
Toen ik vanuit Milaan de trein naar Spiez nam, besefte ik me dat voorlopig mijn Italiaanse taalvaardigheid alleen nog maar achteruit zou gaan in plaats van dat er verbetering op zou treden. De trein zat namelijk vol met Zwitsersduits sprekende mensen. Ik heb nog heel gezellig met een Zwitsers echtpaar dat een weekend in Rome was geweest en met een Amerikaanse jongen die een semester in Florence architectuur studeerde, gesproken. Zo ging mijn reis wat sneller en kwam ik na mijn laatste half uur in de bus in Interlaken Ost aan.

2006-04-04T11:46:00.000+02:00

Afscheid van Rome...snik. Op donderdag nam ik afscheid van de meeste mensen van mijn werk. Ik had een soort taart meegenomen naar de koffie om elf uur en toen ik boven (in de koffiehoek) aan kwam, zat iedereen al klaar. Ik werd eerst door de directrice toegesproken in het Nederlands en daarna door Angelo in het Italiaans. Normaal doet Janet dit, geloof ik, maar zij was nog steeds ziek. Ik kreeg van de mensen van het instituut een kristallen zonnenbloempje (zie foto) omdat ze me altijd zo zonnig vonden...wat leuk, he! Die middag ging ik met de metro naar Terministation omdat Janet in een van de parallelstraten van het station woont. Ik ging op ziekenbezoek en we hebben nog heel fijn gesproken over mijn stage en het leven verder.
Op de tweede foto zie je van links naar rechts staand Sandra en Simone, daaronder Rocco, Angelo en Ruben (Nederlandse stagiair).

2006-03-26T22:42:00.000+02:00

In Florence met Sabrina en haar ouders. Sabrina, mijn Italiaanse huisgenootje, komt oorspronkelijk uit Parma en haar ouders wonen nog steeds daar. Ze is, sinds ze in Rome is, al enkele keren bij hen langs geweest, maar vandaag, zondag, kozen ze voor een ontmoetingsplek in het midden. Sabrina nodigde mij uit om ook mee te gaan naar Florence om een dagje met haar vader en moeder door te brengen (foto 4). Sabrina heeft erg lieve ouders en samen hebben we de Duomo (of terwijl de Santa Maria delle Fiore, foto 2) en de Santa Croce bezocht. Toscane, de provincie waarvan Florence de hoofdstad is, staat bekend om de heilige gebouwen versierd met marmer. Zo ook deze twee kerken. De dom is van binnen veel soberder: enorm hoog met vooral witte muren. De delen die versierd zijn, zijn extra uitbundig en kleurrijk en vallen extra op. Hoogtepunt is de koepel (foto 6).
De franciscaner Santa Croce (foto´s 7 en 8) vond ik iets minder mooi, maar dat komt misschien ook omdat een heel groot deel van de binnenkant op dit moment in de steigers staat. Bijzonder aan deze kerk is dat de oorspronkelijk invloedrijke families allemaal een eigen kapel in de kerk hebben, die ze dan ook naar eigen smaak hebben ingericht. Sommige zijn kleurrijk versierd met veel details andere zijn soberder met bijvoorbeeld enkele lichtkleurige fresco´s (of zijn die verschoten van kleur??).
Het weer was eindelijk weer eens prachtig nadat het van de week erg somber en regenachtig was en zelfs een keer het balkon en de tuin wit waren van de hagelstenen, wat hier in Midden-Italie heel uitzonderlijk is vooral in maart. Dit weer stelde ons in staat op ons gemak van de schoonheid van deze erg vriendelijk en wonderschoon aandoende stad te genieten. Het water van de rivier de Arno (!!!) glinsterde schitterend doordat de zon erin scheen (foto 5).

2006-03-23T21:03:00.000+01:00

Gisteren realiseerde ik me ineens dat het grootste deel van mijn verblijf hier op het instituut toch wel echt voorbij is. Over minder dan anderhalve week vertrek ik hier immers al. Ik zie er overigens niet tegenop om weer richting noorden te gaan, ondanks dat ik het mooie weer, de ontzettend leuke mensen, Rome en het instituut zeker nog wel zal gaan missen. Ik laat het gewoon gebeuren en heb het gevoel dat 10 weken gewoon een hele mooie periode is. Trouwens ik groei hier ook echt helemaal dicht van de pasta en het weinige sporten, het lijkt me leuk om weer in ons huisje rond te scharrlen en om iedereen in Maastricht en Nederland weer te zien. En daar komt natuurlijk nog bij dat ik op mijn route naar Maastricht nog 3 dagen bij mijn nicht Titia, Sam, Daniel en Linda langs zal gaan. Ik verheug me daar ontzettend op; ik wilde al zo lang een keer gaan maar wachtte eigenlijk altijd op een moment dat ik iets meer geld zou hebben. Met de trein teruggaan over Interlaken is daarom de ideale oplossing. Titia en Sam heb ik al meer dan twee jaar niet gezien en Daniel heb ik maar een keer gezien, ook die keer. Hij was toen een paar maanden oud en is natuurlijk heel erg gegroeid. En Linda is in december geboren dus dat wordt echt de eerste ontmoeting!!
Omdat ik al zo snel die kant op reis, vond ik het tijd worden om foto´s te gaan maken van mijn dagelijkse werkleven hier. Dus van de plek waar ik 5 dagen per week, 7,5 uur per dag mijn tijd door breng: de bibliotheek en de mensen van de bibliotheek. De bibliotheek bestaat voornamelijk uit twee delen, namelijk een groter en een kleiner gedeelte. In het eerste zitten de onderzoekers die bijna allemaal ook mijn huisgenoten zijn (zie foto 1 met Fedde, Gijs, Madelon en Sabrina). Af en toe komt iemand van buitenaf maar dat komt maar gemiddeld een keer per dag voor. Reden hiervoor is denk ik dat het instituut toch enigszins afgelegen ligt, de thema´s van de boeken zeer specifiek zijn (veel boeken gaan over archeologie, geschiedenis of kunstgeschiedenis en daarvan zijn vele geschreven in het Nederlands of ze gaan over Nederland).
De kleinere bibliotheek is de plek waar de tijdschriften staan en waar de stagia(i)res, dus Rocco, Simone, Ruben `(Nederlandse jongen die hier ook master doet in Rome aan de Sapienza) en ik, werken (zie foto 2, 3 en 4). Janet en Angelo zitten in een kamertje naast de kleine bibliotheek. Het plan om ook mijn collega´s op de foto te zetten mislukte omdat Janet en Simone ziek waren, Rocco thuis moest studeren en Angelo liever een andere keer op de foto wilde...helaas.
Vandaag ben ook ik trouwens een beetje ziek geworden: een lichte griep denk ik, en daarom ben ik om half elf naar boven gelopen richting bed. Toch wel fijn op zulke momenten dat werk en thuis zich in een gebouw bevinden.

2006-03-17T19:14:00.000+01:00

Week 8: een week van bloemen, twee eendjes, een vogeltje en een beer....
Het wordt nu echt lente in Rome. De tuin, waarop mijn kamer uitkijkt, verandert met de dag. De bomen staan een voor een in bloesem, zo ook de pruimenboom en de fuchsia en ook zijn al veel bloemen in het grasveld ontloken.
Sinds enkele weken hebben twee eendjes hun intrek in het deel van de tuin rondom de vijver genomen. Elke ochtend, als ik de rolluiken omhoog trek en het raam open zet, zie ik de het stelletje een ochtendbad nemen. Een paar dagen lang vergezelde nog een derde eend, een tweede mannetje, het paar, maar die is uiteindelijk weggestuurd en nu is het weer een romantisch tafereel. Het nageslacht in de vorm van enkele piepkleine gele kuikentjes, zal ik jammergenoeg wel niet meer meemaken in de komende twee weken.
Het vogeltje op de foto heb ik gekregen van Angelo en Janet. Het is gemaakt van een pistacchio en de vleugeltjes en het staartje bewegen als je het aanraakt (je kent het misschien wel). Ik mocht ´m uitzoeken uit een doos met nog 7 andere soortgelijke speeltjes en koos deze omdat het een groot hoofd heeft en eigenlijk de lelijkste was.
Op donderdag heb ik bijna altijd Italiaanse les van half vijf tot half zes ´s middags. Dat lijkt misschien een beetje gek omdat ik al de hele dag Italiaans spreek, maar toch leer ik veel van dit uurtje per week. Ik krijg priveles van Lidy, een Nederlandse die ooit, tientallen jaren geleden, naar Italie kwam om hier lessen te volgen en die toen is blijven hangen. Met haar neem ik vooral de grammatica door en zijn leert mij bijvoorbeeld de basis van de vele tijden die in Italie worden gebruikt. Zo bestaat er naast de onvoltooid en voltooid verleden tijd nog een werkwoordsvorm om een afgesloten gebeurtenis te verwoorden: de ´passata romoto´ (oh, ik denk dat dit fout gespeld is). Wel heel ingewikkeld allemaal, maar ik kan gelukkig bijna op elk moment van de dag aan mijn collega´s of aan Sabrina vragen of ik de theorie op een juiste manier in de praktijk breng.
Afgelopen week, was er na mijn Italiaanse les, een presentatie van de kunstenaars die ook in ons instituut verblijven. De vijf mensen werken op dit moment aan de Rijksacademie, wat anders dan de naam misschien doet vermoeden, geen echte opleiding is. Ze hebben al enkele jaren gewerkt na hun opleiding en toen zijn ze met enkele tientallen mensen geselecteerd om van de voorzieningen van deze academie gebruik te maken. Ze krijgen een eigen atalier toegewezen en ook geeft het ze een mooie kans op deze manier in contact te komen met geinteresseerden.
De presentatie van alle vijf was prachtig. Echt heel mooi werk varierend van schilderijen met veel kleuren, instalaties bestaande uit duizenden opgehangen stroken aan het plafond tot ontwerpen voor een ideale ontmoetingsplek. Zo mooi en goed dat een van mijn huisgenootjes zei dat ze ineens overtuigd was van moderne kunst. Het is nog extra bijzonder als je de verhalen achter het werk hoort.
Niet alleen wij vonden de werken erg mooi, in Nederland zijn sommigen van hen al best succesvol. Zo heeft een van hen een permanente opstelling van een van zijn instalaties, namelijk een gietijzeren kooi, in het Booymans van Beumingen in Rotterdam voor elkaar weten te krijgen.
Na de presentaties gingen we met z´n allen, dus wij die boven verblijven en de kunstenaars die in het soutterain slapen, uit eten bij de Orso (wat beer betekent). Dit restaurant is bekend om zijn voorgerechten, namelijk 11 in totaal, die je krijgt opgediend als antipasti. MMmmmm.

2006-03-12T22:47:00.000+01:00

San Giovanni in Laterano, of terwijl de Sint Jan van Lateranen, zoals de Nederlanders het zo mooi plat zeggen, is de cathedraal in Rome waarvan de paus bisschop is. De in de 4de eeuw opgerichte kerk was het eerste christelijke exemplaar in deze stad en werd later veelvuldig gebruikt als voorbeeld voor andere kerken in andere delen van de wereld.
Vandaag kon ik met eigen ogen aanschouwen hoe groot en prachtig versierd de cathedraal is. Het gebouw ligt ten zuid-westen van het Colloseum en ook van buiten af straalt de grootsheid op je af. Bovenop de facade staan beelden van de apostelen de pelgrims als het ware op te wachten om ze uiteindelijk de hemel in te begeleiden.
Eenmaal binnen valt meteen de enorme hoogte en diepte van de kerk op: zo groot had ik het in ieder geval nog niet gezien. De verschillende elementen van het interieur zijn in verschillende tijden gemaakt en zo is de geweldige mozaiken vloer in de 15de eeuw gelegd en stamt het aangebouwde klooster van de Vassalletto familie uit twee eeuwen daarvoor.
Wat ik vooral fantastisch vond was de ruimversierde pauselijke stoel en de wanden daarom heen. Zie vooral de foto´s dan snap je wat ik bedoel.

2006-03-08T17:03:00.000+01:00

Hallo allemaal,

Hoe gaat het? Is de sneeuw alweer gesmolten? Rond deze tijd van het jaar is het altijd wachten op de lente..hopelijk komt die snel in Nederland en Belgie en Duitsland, Zwitserland, Groot-Brittannie..
En dan gisteren natuurlijk met de verkiezingen, wat een ommekeer. Ik ben benieuwd wat voor gevolgen dit zal hebben voor de coalities die in de verschillende gemeentes gevormd worden en blijf graag op de hoogte door jullie.
Verder: 8 maart is Internationale Vrouwendag. In Nederland heb ik daar nooit zoveel van mee gekregen of ligt dat aan mij. In Italie geven vrouwen elkaar op deze dag een takje van de mimosa (ik denk dat Sandra ze heeft geplukt). Voor alle vrouwelijke gasten in de bibliotheek lag vanochtend dan ook een bloemetje klaar en op de foto zie je die van mij.

2006-03-05T17:13:00.000+01:00

Het is alweer zondag! Timo gaat morgenvroeg alweer naar Nederland en het lijkt alsof de tijd is gevlogen. Maar we zijn ook allebei wel moe en voldaan van al de vele wandelingen door de stad en de musea, kerken en hobbelkeitjes.
Gisteren hebben we op ons gemak een tocht door de stad gemaakt en heeft Timo een echte Italiaanse koffiekoker van Bialietti gekocht en ik een paar groene schoentjes voor de zomer. ´s Avonds aten we bij ´Il Margutta´ een vegetarisch restaurant bij het Piazza del Popolo. Poepchique, merkten we toen we binnen waren. Niet echt het typische geitenwollensokken-volk dat je zou verwachten, maar zelfs veel bontjassen, waar Italianen veel van houden. We aten de gemengde voorgerechten voor 2 personen omdat het best duur was allemaal. Het was niet erg veel maar lekker....en prachtig gedecoreerd in kleine torentjes. Onder andere rozemarijn-gorgonzola koekjes met gestoomde rode kool.
Vandaag zijn we om 12 uur naar het Pietersplein gegaan voor de 10-minuten mis van de paus. Hij sprak onder andere over dat na de carnaval de tijd voor Pasen afgelopen woensdag was ingegaan. Ook had paus Benedictus, naast voor engelstaligen, de Spaanstaligen, de Fransen en de Polen, ook een speciale wens voor Timo en de andere Duitsers op het plein: hij wenste ze een fijne zondag toe! Fijn toch!
Op de foto´s van boven naar beneden is te zien: 1. mijn nieuwe schoenen, 2. Timo bij het Colloseum, 3. het Forum Romanum, 4. even uitrusten met een (Tarocce)sinaasappeltjes terwijl Timo weer een ontzettend oud en belangrijk gebouw bekijkt ;-), 5. Restaurant ´Il Margutte´, 6. de kamer van de paus (het tweede raam van rechts, helemaal bovenaan: zo´n 50 meter boven de grond), 7. Paus Benedictus XVII, 8. gezang van een Spaanse, Christelijke groep na afloop van de preek, 9. vrouwen op het Pietersplein

2006-03-03T23:47:00.000+01:00

Vandaag (vrijdag) Ostia Antica bezocht.

2006-03-03T23:16:00.000+01:00

Als je met RyanAir vliegt, zoals Timo een paar dagen geleden deed, mag je maar 15 kilo bagage meenemen. Dat is niet veel en daarom besloot Timo maar een paar schoenen mee te nemen en wel zijn mooie nieuwe.
Maar ja, hoe mooi en goed schoenen ook kunnen zijn, aan het begin moet je ze vaak even inlopen en dus kon hij er na een dag stevig stappen door Rome, niet langer op lopen. Het eerste wat wij donderdag dus deden was de Corso (de centrale winkelstraat) af lopen op zoek naar andere schoenen, liefst met een rubberen zool.
Uiteindelijk, na een uurtje wanhopig zoeken, vond Timo deze vrolijke gymschoenen (foto 1) en konden we weer vrolijk verder.
We doorkruisten vervolgens de mooie kleine straatjes in het historisch centrum en alhoewel ik hier toch al wel enkele malen ben geweest, kom je hier weer telkens voor verrassingen te staan. Zoals bijvoorbeeld een winkeltje met aansluitend een werkplaats waar allerlei houten speelgoed wordt gemaakt en verkocht, waaronder pinocchio's (foto 2).
Ik was, gek genoeg, ook nog niet in het Pantheon geweest (foto 3). Ik heb geen foto van binnen gemaakt omdat dat, naar mijn mening, gewoon onbegonnen werk is. Prachtig die lichtval uit het 9-diameter brede gat. Via de joodse wijk (foto 4) gingen we richting Piazza Venetia. Het was inmiddels al rond een uur of 5 en we waren best moe en toe aan een korte rustpauze. In de Capitoleinse Musea, op het Capitool (een van de 7 heuvels van het oude Rome), namen we daarom een uitgebreide theepauze. Vanuit het restaurant/museumcafe kon je het panaromische dakterras op (foto 5).
De musea zijn dagelijks open tot 8 uur, maar in de 2,5 uur die we nog hadden, was het echt onmogelijk een groot deel, laat staan alles, te zien. Maar goed, dat moet je in een stad als Rome sowieso niet willen. Gewoon genieten werkt het beste, want er is overal zoveel moois en unieks. In de musea is er op allerlei kunstgebieden veel te zien: er zijn fresco's, wanddoeken, schilderijen, beelden, ringen, enzovoorts aanwezig. En Petra...... ook het bronzen beeld van de vrouwelijke wolf met de jongetjes Romulus en Remus. Daar heb jij lang naar gezocht maar hier zijn ze dus.
We aten daarna bij de Orso (de Wolf) in de gelijknamige straat. De dikke en de dunne ober vormden samen een grappig stel die ons echt op onze wenken bedienden. Toen we al lang en breed aan onze pasta waren begonnen, kwamen we erachter dat dit restaurant bekend staat om de voorgerechten en dat bijna iedereen in het overvolle restaurant de combinatie van 11 voorgerechtes had genomen. Volgende keer misschien, alhoewel ons eten ook erg lekker was.

2006-03-02T12:18:00.000+01:00

Het sneeuwde gisteren in Nederland (en Belgie en Duitsland), toch? Dat hoorde ik van de verschillende nieuwe mensen die gisteren aan zijn gekomen in ons instituut. Het wordt nu echt echt druk hier, want de lentegroep komt altijd rond 1 maart aan. De meeste mensen willen hier zitten als het weer echt mooi wordt en doen een aanvraag voor de periode van 1 maart tot 1 mei of 1 juni. Een beetje vreemd gevoel dat ik hier eigenlijk al oude garde ben en ik merk zelf ook dat ik hier al wat anders tegen de dingen aan kijk. Het is al redelijk allerdaags geworden: het samen eten, het werken, enzovoorts.
Maar nu even niet: komende dagen hang ik even heerlijk de toerist uit in de stad samen met Timo. Gisteren zijn we al samen uit eten geweest. We besloten naar Trastevere te gaan: voor goede bekenden in Maastricht: het is een beetje te vergelijken met Wyck in Maastricht. Trastevere ligt aan de andere kant van de Tiber (Tevere=Tiber) geredeneerd vanuit het historisch centrum. Ik vind het een prachtige buurt: heel authentiek met nauwe straatjes en veel eettentjes. Timo en ik gingen eerst met de metro vanuit Villa Borghese naar het zuiden: langs de stations van de Spaanse trappen, het station en het colloseum. We stapten uit bij Piramide, nog steeds aan de oostelijke kant (historisch kant) van de Tiber. De Piramide di Caio Cestio, waar de buurt naar is vernoemd, zie je op de eerste foto aan de linkerkant. Gaius Cestius, een magistraat die in de eerste eeuw voor Christus leefde, heeft dit grafmonument voor zichzelf laten bouwen.
We vervolgden onze route te voet en staken de brug over de Tiber over. Toevallig kwamen we uit bij de indrukwekkende Basilica di SAnta Cecilia in Trastevere (zie foto 2). Een 9de eeuwse kerk gebouwd op de plek waar Santa Cecilia is gedood. De kerk ging al bijna dicht, maar we kregen ruim tijd om rond te kijken en het was heerlijk rustig met 2 nonnetjes en 1 kerkganger. Echt schitterend met prachtig mozaiek.
Daarna aten we bij Sette Oche, een mooi restaurantje met een beetje gekke technomuziek.

2006-03-01T14:04:00.000+01:00

Timo ist gestern angekommen in Rome!! Om half 3 's middags is hij met RyanAir vertrokken richting zuiden en om 6 uur troffen wij elkaar op metrostation Flaminio. Het was wel even zoeken want op het plein blijken meerdere uitgangen van de metro te zijn die mij niet eerder waren opgevallen. Na 10 minuten over en weer te hebben gebeld dat de een bij een gebouw met blauwe letters en de andere bij een cafe met blauw licht stond, konden we elkaar eindelijk traceren. Erg leuk en fijn elkaar weer naar een paar weken te zien.
We hebben in het instituut gegeten, niet omdat het in de stad niet fantastisch is, maar Timo was natuurlijk wel best moe en daarbij kwam dat huisgenootje Sabrine een fantastische maaltijd voor de hele groep had bereid onder andere met zelfgemaakte Panna Cotta na. Fernando, de schoonmaker van onze verdieping had al eerder een bed extra in mijn kamer gezet en dus is Timo nu al helemaal ingeburgerd.
Op dit moment is hij alleen de stad in maar vanavond gaan we waarschijnlijk wel samen een restaurantje zoeken. En morgen en overmorgen heb ik vrij zodat ik wel een heel lang weekend heb. Ik vroeg alleen voor vrijdag een vrije dag, maar Angelo, die momenteel de 'Boss' is omdat Janet 2 weken in de VS is, vroeg mij of ik ook morgen overdag iets met Timo wilde doen. Tja, en wie zou daar nou nee op zeggen....
Wordt vervolgd.....

2006-02-26T15:47:00.000+01:00

Wat een heerlijke week was het afgelopen week! Mijn moeder en zus, Petra waren ruim 3 dagen in Rome en dus was het weer even zoals vroeger met z'n 3-en. Beiden waren erg onder de indruk van alle pracht en praal in deze stad, maar jammergenoeg was het twee dagen, namelijk dinsdag en donderdag, erg slecht weer. Vooral dinsdag kwam de regen met bakken uit de lucht en onweerde het zelfs. Het afwateringssysteem is in Rome erg slecht en dus werkt een invouwbaar parapluutje op zulke momenten ook niet meer zo goed.Maandagavond kwamen Julia en Petra aan in het hotel Impero, vlakbij Termini, het station. Ik ging op de fiets naar ze toe en we aten in de buurt van het hotel, in een soort studentenwijk, bij "La Cicala e la formica". Het restaurant was niet typisch Italiaans want de verlichting was gedimd, er hingen mooie (originele) kunstwerken aan de muur en het zag er gewoon heel gezellig uit. De vriendelijke ober hielp met name mijn zusje waar hij maar kon. Hij vertaalde zo'n beetje de hele kaart voor haar en we hebben heerlijk gegeten. Onder andere buffelmozzarella met parmaham, rucola, vlees op Romeinse wijze met uien en tomaat en pasta met truffel. MMmmm!
De volgende dag moest ik gewoon werken en gingen de andere twee zo goed en zo kwaad als het ging met het slechte weer Rome in. Ze hebben ondere andere het Colloseum van binnen bekeken. Omdat ze 's avonds helemaal verkleumd en moe waren besloten we een tratoria in de buurt te kiezen. De plek waar we uiteindelijk terecht kwamen was echt slechter dan slecht; een vreselijke ober, zeer matig eten en ongezellige sfeer. Een restaurant om zo snel mogelijk te vergeten...
Woensdag had ik vrij genomen om een dagje met z'n drieen op stap te gaan. We besloten Vaticaanstad te bezoeken en stonden om een uur of half 12 in de rij voor de St. Pietersplein (zie foto 1). Vorige week was ik hier voor het eerst voor de wekelijkse inzegening door paus Benedictus XVI op zondag om 12 uur. Toen ik daar toen aankwam met een van mijn huisgenoten en het hele plein volstond met mensen en de paus al bezig was met zijn preek, schoten de tranen in m'n ogen. Ook nu gebeurde mij dat weer toen ik het plein naderde. Het wachten duurde niet zo heel lang als ik verwacht had (ik hoorde van andere mensen dat ze soms wel drie uren moesten wachten) en voor we het wisten stonden we in een ruimte waar om stilte werd gevraagd door de suppoost. Het bleek te gaan om de ruimte waarin verschillende pausen waren bijgezet. Na enkele ruim versierde marmeren kisten voorbij te zijn gelopen, werd het plotseling erg druk. We bleken aangekomen te zijn op de plaats waar paus Johannes Paulus II in april vorige jaar is bijgezet (zie foto 2). Erg indrukwekkend. Vrijwel direct volgde de begraafplaats van Petrus op wiens lichaam de St. Pieter uiteindelijk is gebouwd.
Daarna gingen we de kerk bekijken maar omdat mijn fotorolletje vol was, wilde ik eerst nog even naar een toeristisch winkeltje om een nieuwe te halen. Rechts van de kerk zag ik een postkantoortje waarvan ik dacht dat daar wel rolletjes en dergelijke verkocht zouden worden. Gelukkig kwam ik er echter net op het laatste moment achter dat als je door de doorgang bij de hekken zou lopen, je er niet meer in mocht en je weer een uur in de rij moest wachten. Daarom besloot ik ergens anders een rolletje te kopen. Helemaal gelukkig dat ik weer kon fotograferen met m'n mooie camera in de gigantische kerk, belde Petra dat zij er wel uit was gelopen om mij te halen en er niet meer in kon. Ik ben toen maar, na snel een klein rondje door het heilige gebouw te hebben gemaakt, naar haar toe gegaan. Ik zou toch nog wel terugkeren komende weken. Mijn moeder bleef nog een uurtje en dus hebben we met z'n 2-en een tijd in de zon op het Pietersplein gezeten. Dat was geen straf: de zon scheen heerlijk en we hadden een prachtig uitzicht op poserende bruidsparen. Toen mijn moeder terugkwam had ze voor ons alledrie een heel mooi hangertje gekocht voor aan het kettinkje dat we van Piet, mijn vader, hadden gekregen.
Na dit avontuur zijn we richting Kasteel St. Angelo (aan de oever van de Tiber) richting historisch centrum gelopen. Daar, op het Piazza Navona (foto 4) hebben we een echt Italiaans ijsje gegeten, mijn moeder en ik zijn niet zulke ijsliefhebbers, maar dit ging er goed in (om het maar eens op z'n noordnederlands uit te drukken).'s Avonds fristen we ons even op in het hotel Impero en vervolgens namen we de bus richting de Ghetto, de joodse buurt van Rome waar je onder andere kunt snacken bij de MacKosher. Dit is tot nu toe een van mijn lievelingsplekken, vooral de straat Portico, die uitkomt op het theater van Marcellus. Laatstgenoemde lijkt een beetje op het Colloseum, maar er zijn nooit gladiatorengevechten gehouden en er zijn later woningen bovenop het theater gebouwd die nu een apart geheel met het Romeinse gebouw vormen. Het ligt een beetje verstopt achter het Piazza Venezia en daarom is het deste indrukwekkender. Je hebt het gevoel een geheime plek te ontdekken, alhoewel eigenlijk iedereen het wel kent.
Maar goed, we aten in de trattoria Il Portico, sober maar verrukkelijk. Alles was van goede kwaliteit en het was om je vingers bij af te likken. Zo ook het nagerecht 'Mille-Feuille', duizend blaadjes van bladerdeeg en room. Donderdagavond had ik mijn twee familieleden in het instituut uitgenodigd om met z'n allen te eten (met huisgenootjes ook erbij). Antje en ik bereiden artisjok als voorgerecht en een risotto met paddestoelen, witte wijn en parmezaanse kaas als hoofdgerecht voor. Sabrina, ons huisgenootje uit Parma, maakte zoals het een echte Italiaanse betaamt, tiramisu (op foto 4 zie je van links naar rechts: Gijs (archeloog, met vondsten), Antje, Sabrina, Julia, ik, Fedde, Paul en Tomas.
Lieve Petra en mamma, bedankt voor de foto's, de leuke dagen en ik zal jullie missen...tot Pasen.

2006-02-18T21:49:00.000+01:00

Het Japans Instituut voor cultuur in Rome opende vorige week donderdag de tentoonstelling 'L´estetica del sapore´ of terwijl de esthetiek van de smaak. Een fototentoonstelling waarbij Japans eten centraal staat. Omdat onder andere de directrice van ons instituut en mijn bazin het te druk hadden met andere dingen mocht ik naar de feestelijke opening. Prachtige scherpe en kleurrijke foto´s van sushi, tempura, sashimi, etc. waren in het Japans ingerichte gebouw met rode lampionnen en lantarens opgehangen. Uit de beschrijving was ondere andere op te maken dat er een vrouwelijke en een mannelijke variant van de heilige Japanse drank, sake, bestaat, waarbij de eerste delicater en de tweede soort krachtiger is. Ook de zoetigheden op de foto´s en in de beschrijvingen waren erg indrukwekkend. Onder andere minitieus gedecoreerde bloemetjes en vormpjes in de 5 centrale kleuren: rood, groen, blauw, geel en wit. Alle zoete gerechten zijn gemaakt zonder melk en bloem. Nadat alle bezoekers de expositie hadden gezien, mochten we zelf proeven van de sushi en tempura die voor ons was klaargemaakt. Uit het buffet zo mooi als een schilderij en gedecoreerd met kraanvogels van origamo werden we bediend door meisjes in blauwe kimono´s.
Wat ik wel apart vind aan deze tentoonstelling is dat iedereen deze tentoonstelling prachtig vond (en ik ook zeker) maar dat het tegelijk een absurt idee is dat er hier in het Nederlands Instituut een expositie komt over hutspot en boerenkool...maar dat even terzijde.
Vandaag (zaterdag) heb ik eerst lekker uitgeslapen en heb ik een wasje gedraaid (ja, ook dat moet gebeuren in de wereldstad Rome). Ik had als plan voor vandaag een museum te bezoeken. De afgelopen weken heb ik vooral de stad bekeken en nu wilde ik de dingen ook van binnen gaan bekijken. Uiteindelijk ging ik met Antje, een huisgenootje, richting historisch centrum. Antje is een tijdje geleden afgestudeerd en werkt nu mee aan een socio-linguistisch onderzoek naar taal in de openbare ruimte. Zij gaat bijna elke dag gewapend met een fototoestel de straat op. Daar fotografeert ze dagelijks in een straat alle gedrukte woorden die ze kan vinden, zoals een bord waarop staat dat het uitverkoop is of een met de hand beschreven karton met een smeekbede om geld die een bedelaar voor zich heeft liggen. Uiteindelijk wil men met het onderzoek een beter beeld krijgen van de verschillende talen die in de openbare ruimte worden gebruikt. Antje moest een brief in de bus doen van haar lokale werkgever voor dit onderzoek en dus besloten we dit en een bezoek aan een museum te combineren. Maar eerst gingen we natuurlijk uitgebreid lunchen bij een leuk restaurantje in de buurt van de Spaanse trappen. We namen een pasta en een salade en dronken samen wijn en water. De eerste weken ben ik vooral alleen op stap gegaan op zaterdag, maar de afgelopen twee zaterdagen kwam het toevallig zo uit dat ik met anderen ging (eerst Tomas, nu Antje). Alhoewel ik me best alleen kan vermaken is het samen op pad gaan toch ook wel erg gezellig vooral ook omdat ik toch niet zo snel alleen tussen de middag uitgebreid ga eten. Ik heb het wel eens gedaan, maar dan pak ik de hele tijd snel mijn reisgids omdat ik niet wezenloos voor me uit wil staren. En op een gegeven moment heb je het dan wel gehad met dat ding en ken je alle beschrijvingen wel uit je hoofd. Daarom vind ik het ook zo reuze gezellig dat ik volgende week bezoek krijg van mijn moesje en zusje en dat die week daarna Timo een paar dagen langskomt.
Maar goed, daarna gingen we samen naar het Galleria Nazionale d´Arte Antica in het Palazzo Barberini. In de centrale zaal is het plafond helemaal beschilderd en is ook het symbool van de familie Barbarini, een bij, te zien. In het museum was onder andere werk te zien van Bernini en Caravaggio. Alhoewel het belangrijkste werk van die laatste schilder op dit moment voor een tentoonstelling in Amsterdam is. De afbeeldingen hierboven zijn van het museum en het schilderij ´De narcist´ van Caravaggio.

2006-02-15T19:35:00.000+01:00

Tussen de middag wordt er op het instituut uitgebreid tijd vrij gemaakt voor il pranzo (de middagmaaltijd). Ik eet meestal in de keuken op de eerste verdieping met Janet (mijn bazin), Angelo (haar vaste assistent), Rocco en Simone (de twee andere stagiairs) en Sandra (huishoudelijke staf). Sommigen van hen eten warm, dus iets van pasta, en Angelo heeft zelfs pasta mee die door zijn moeder elke ochtend om 7 uur wordt klaargemaakt. Dit terwijl hij veertiger is en allang getrouwd en uitwonend.
Nadat we gegeten hebben, wordt er letterlijk koffie gekookt in de speciale apparaatjes op het vuur. Omdat hier de laatste weken vaak de zon schijnt, ga ik dan even lekker bakken op het aansluitende terras. Toen ik dat laatst voor het eerst deed zorgde dat bij mijn collega Rocco voor nogal wat opschudding: toen ik na 10 minuten weer naar binnen kwam riep hij uit: "Je bent nu al helemaal roze van de zon, je bent nu al helemaal roze!" Voor de Italianen is het helemaal gek dat ik zo snel verkleur omdat het voor hen nog helemaal winter is, terwijl het bij ons in Nederland meestal pas dergelijk weer is in mei ofzo. Ze vinden het dan ook veel te koud om naast mij op het balkon te gaan zitten. Simone wilde, ondanks dat hij vond dat het buiten ´freddissimo´(freddo is koud, -issimo is vergrotende trap) wel even poseren voor de foto.

2006-02-12T13:05:00.000+01:00

Gisteravond (zaterdag) werd ik door Antje (een van mijn huisgenootjes) uitgenodigd om mee te gaan naar een feestje van een vriendin, Lisa. Lisa was jarig en met een groep gingen we in een trattoria eten. Antje, een vriendin van Antje, Geertje (die nu in Florence woont) en ik werden opgehaald door 2 vrienden. De trattoria was een stuk buiten het gewone centrum in een buurt die nu hip is onder jonge Italianen. Op de foto´s zie je van boven naar beneden: 1. Lisa met de prosecco, 2. twee vrienden van Lisa, 3. Antje en ik, 4. Nilson (Nederlandse archeoloog) en Geertje, 5. ik met Pizzica, het hondje van Lisa (kinderen en hondjes toegestaan in de restaurants).

2006-02-12T12:09:00.000+01:00

Zaterdag ben ik met Tomas, een huisgenoot, gaan wandelen in Rome. Op dit moment zijn 6 van de 10 kamers hier boven in het instituut bezet. 2 daarvan met wie ik veel omga, hadden een gast. Tomas kreeg pas gisteravond bezoek van zijn vriend en daarom zijn wij er met z´n tweeen op uitgetrokken. Tomas komt oorspronkelijk uit Venezuela en woont sinds zijn 13de in Amsterdam. Hij promoveert op dit moment aan de VU op beeldhouwerken uit de 18de eeuw. Hij weet heel erg veel van de stad en dus was het erg leuk en leerzaam om met hem op pad te gaan. We wandelden eerst door het mooie park, Villa Borghese (foto 1). Van daaruit gingen we naar de Spaanse trappen, een indrukwekkende trappensectie ontworpen door Francesco de Sanctis in het begin van de achttiende eeuw. Ik had deze trappen al eens eerder gezien, maar dit keer naderden we ze van bovenaf en liepen we naar beneden. De trappen zitten altijd vol met toeristen en Italiaanse mensen. Een paar ouders pronkten met hun kinderen die nu al mooi aangekleed waren voor Carnaval. Dit feest is in Italie ook voornamelijk een feest voor de kleintjes.
Door de drukte van de stad bewogen we ons vervolgens richting zuiden naar de Trevi Fontein. Heel erg indrukwekkend en het licht was ook prachtig. Ondanks dat het winter is, is het al best warm en zonnig. Ik heb begrepen dat het hier in de zomer erg heet, druk en dat de lucht dan niet zo helder is als nu. Natuurlijk heb ik een muntje in het water gegooid en ik hoop inderdaad snel terug te komen. Toen we een ijsje hadden gekocht in een ijssalon naast de fontein zagen we ineens Prodi lopen met een stel bodygards.
Na de Trevifontein hebben we nog het regeringsgebouw van buitenaf bekeken. Op dat moment vond er toevallig net een wisseling van de wacht plaats (zie laatste foto).

2006-02-10T19:39:00.000+01:00

LA CENA
Bijna iedere dag gebeurt er wel iets bijzonders op ons instituut en zo ook gisteren. Mijn bazin, Janet, en Sandra van de huishoudelijke staf (zie de eerste foto hieronder van de prachtige Italiaanse dame voor het schilderij) hadden bedacht dat het leuk zou zijn als de verschillende secties in het instituut elkaar wat beter zouden leren kennen. Zo ontstond het idee om een etentje voor alle mensen die direct iets met het instituut te maken hebben, te organiseren. Die verschillende groepen zijn het Italiaanse en het Nederlandse personeel hier die of in de bibliotheek of in het instituut werken en de logees boven, waar ik een van ben en waarvan de meeste onderzoekers zijn en dus niet, zoals ik wel, veelvuldig in aanraking komen met het personeel. Daarnaast verblijft hier momenteel een groep studenten die de cursus ´Graven in het nationale verleden´ verzorgd door het instituut, volgen.
Gisteren ben ik met Sandra naar de supermarkt gegaan om inkopen te doen voor het diner voor 24 man. Een ervaring apart om met een echte Italiaanse de beste kaas voor de avond uit te zoeken. Verder heeft Sandra de hele dag gekookt en heb ik ´s avonds nog geholpen met het decoreren van de schalen en het aanmaken van de kaarsjes. We aten pasta corte (pasta die niet erg lang is van lengte want dat blijkt moeilijk klaar te maken te zijn voor grote groepen) met een saus met onder andere tomaten, champignons en erwtjes. Allerlei contorni waaronder kazen, ham, salade en gegrilde aubergine. En toe koffie met een Italiaanse cake met citroen of chocola.
Op de foto´s zijn van boven naar beneden te zien: foto 1. Sandra Buffoni, 2. enkele gasten waaronder mensen van de cursus en een echtgenote, 3. de gedecoreerde tafel met contorni, 4. Tomas, een van mijn huisgenoten en Paul Post, ook een van mijn huisgenoten en professor theologie in Tilburg en rechts op de foto Marjan Schwegman, de directeur van het instituut, 5. Judith, de dochter van een van de medewerkers, 6. deelnemers van de cursus die hier op dit moment wordt gegeven.

2006-02-08T19:16:00.000+01:00

Van Timo hoorde ik net dat de stadsprins van Maastricht bij ons in de straat woont. De hele straat (buiten de huizen van studenten en andere Hollanders om) hangt vol met vlaggen. De gelukkige is Norbert I, advocaat en al jaren lid van de Zaateheremoniekes (of zoiets), Carnavalsvereniging in Maastricht. Toen ik wegging vreesde ik dat dit jaar de Elfstedentocht wel gereden zou worden en dat ik deze happening zou moeten missen, maar nu blijkt het gemis in onverwachte hoek te zitten.
Maar geen getreur: ook op plekken buiten Maastricht kan er getoost worden op de stadprins, dus proost dan maar Norbert, dat de mooiste stad van Nederland maar weer flink op z'n kop gezet mag worden!

2006-02-04T22:22:00.000+01:00

Vandaag ben ik met de tram naar het Colosseum gagaan. Indrukwekkend. Ik ben er nog niet ingegaan omdat ik dacht dat het misschien leuk is het te bezoeken met of mijn moeder en zusje als zij hier zijn of met Timo als hij langskomt. Ondanks dat dit amfithetheater natuurlijk enorm indrukwekkend is door de enorme afmetingen en doordat je weet dat hierbinnen onder het toeziend oog van verschillende Romeinse keizers bloedige gevechten plaatsvonden, vind ik vooral de samenhang tussen de vele, vele historische objecten en de (natuurlijke) omgeving prachtig. Op alle bekende plaatjes van Rome zijn vaak het Colloseum, het Pantheon, het Vaticaan, enzovoorts afgebeeld. Maar als je hier rond loopt zie je pas hoeveel oude schatten er hier op straat liggen en wat ook leuk is is dat er rondom vaak veel groen te zien is, zoals bijvoorbeeld bij het Colloseum die tegen een van de zeven heuvels van Rome aanligt.

2006-02-04T21:53:00.000+01:00

Vrijdagmiddag...en toen was het weekend. Het is heerlijk om na een week hard te hebben gewerkt heerlijk 2,5 dag, waarin je zelf kunt bepalen wat je wilt doen, voor je hebt. Fijn is het ook dat het zo begin februari ´s avonds al iets langer licht is. Daarom ben ik vrijdag om 5 uur nog even de tuin ingegaan terwijl het een beetje ging schemeren. De tuin is prachtig met palmen, citroenbomen enzovoorts. De inmiddels verlichtte bibliotheek was ook erg mooi om te zien.
Opvallend, en wat niet op beeldmateriaal is vast te leggen, is verder het tjilpende geluid van duizenden/miljoenen vogeltjes. Vaak aan het eind van de middag arriveren deze diertjes massaal in het park en fluiten er lustig op los. Na enkele minuten houden ze er dan ook plotseling tegelijk mee op. Grappig dat dergelijke geluiden en vaak ook geuren uiteindelijk zo bepalend zijn voor bepalen zijn voor een bepaalde ervaring. Bijvoorbeeld ook het geluid van de trein die elk kwartier van ´s ochtends half 5 tot middernacht onder ons instuut raast, is kenmerkend. Net als de geur van Mediteraan eten gemaakt door de inwonende moeder van de huismeester. Mohammed

2006-02-01T22:20:00.000+01:00

Typisch Rome

Niet dat ik nu wil zeggen dat ik een expert ben na slechts anderhalve week in deze stad waarvan avonden achter elkaar tussen Nederlandse huisgenoten, maar toch zijn mij hier al enkele dingen opgevallen die anders zijn dan in Nederland. Een paar voorbeelden:

-chrysanten zijn hier geen geschenk voor de gastvrouw maar worden alleen gebruikt voor begravenissen.

- koffie wordt normaliter gezet in de apparaten zoals je die op de foto kunt zien. Koffie zoals wij die kennen uit de machine wordt door Italianen Amerikaanse koffie genoemd. De Italiaanse koffie is veel sterker en wij zouden het in Nederland espresso (of expresso zoals sommige mensen zeggen;-)) noemen. In het keukentje van de bibliotheek beneden in het instituut zijn hele schattige kleine bekertjes te vinden voor de sterke koffie. Bovenstaande foto is gemaakt in onze keuken op de gastenverdieping op de tweede etage.

-thee wordt zelden gedronken en als dat wel gebeurt vaak met citroen en suiker.

-in de winkel bestel je brood in (halve) kilo´s en niet in stuks. De broden zijn ook groter dan die wij kennen.

-Italianen vinden stukken bloot been tussen de sok en de broek niet mooi. In de winkels zijn voor mannen bijvoorbeeld ook vooral kniekousen te vinden.

-Met nat haar over straat lopen is niet netjes. Je wordt dan meteen gevraagd of het buiten regent ofzo.

2006-01-31T18:49:00.000+01:00

Kijk op www.knir.it en klik dan op de foto met de 5 mensen rechtsboven. Hierop zie je een verslag van de conferentie afgelopen vrijdag in het Knir en het afscheid van de voorzitter van het College van Bestuur van het KNIR en de Universiteit Groningen. Ik sta ook op de foto.

2006-01-30T18:48:00.000+01:00

Zondagavond in Rome...
Even lekker bijkomen op mijn kamer van de week hard werken en alle indrukken in de stad enzovoorts.
Lekker met een wijntje en een hapje lezen in "De Langverwachte" van Abdelkader Benali (schrijf ik het zo goed??). Ondertussen geniet ik van mijn nieuwe panty`s die ik voor 2 euro op de Corso (hoofdwinkelstraat in Rome) heb gekocht en die toevallig precies bij mijn koltruitje kleuren, mijn nieuwgekochte tweedehandsboek en een nieuwe cd van Suzanne Vega. Mmmm....

2006-01-28T22:23:00.000+01:00

Lees eerst het bericht hieronder: deze foto's horen daarbij.

2006-01-28T21:14:00.000+01:00

Alweer een berichtje op deze pagina. En toch zit ik niet de hele dag achter de computer, hoor... Zeker vandaag niet; na een week lang hard werken met een speciale conferentiedag gisteren waardoor ik tot 7 uur aanwezig moest zijn, heb ik vandaag de buitenlucht van Rome ingeademd. Vanochtend heb ik eerst heerlijk uitgeslapen, ik was namelijk sowieso best moe van het werken en dan hebben we hier ook nog van die ontzettende rolluiken voor de ramen. De in zuidnederland woonachtigen onder ons kennen ze waarschijnlijk wel van de buren en de anderen hoogstwaarschijnlijk voornamelijk door vakantieervaringen. Het zijn van die gevallen die aan de buitenkant van het raam hangen en die dus echt potdicht gaan. Heerlijk: ´s ochtends kun je je echt niet voorstellen dat het al licht buiten is ook al fluiten de vogeltjes er lustig op los en geven de´wijzers van de klok tien uur aan, wat dus vanmorgen het geval was.
Na rustig ontbeten te hebben met een kopje muntthee, een grapefruit en een paar geroosterde boterhammen (ik heb me nog niet helemaal aangepast aan de Italiaanse ontbijtgewoontes geloof ik) en een tijdje geskyped te hebben met Timo ging ik uiteindelijk alleen te voet op pad. Aanvankelijk zouden nog een paar anderen mee maar die zijn hier al veel langer en zijn daarom niet meer zo op gebrand naar buiten te gaan. Het duurde mij te lang en dus ben ik gewoon maar gegaan.
Ik ben een beetje op goed geluk gegaan maareen van mijn huisgenoten, Jacquelien, had mij enkele straatjes rondom het plein Piazza Navona aangeraden (zie plattegrond hierboven). Ons instituut is in het park ten noorden van de Spaanse trappen (Piazza di Spagna op de kaart) en dat is dus toch wel drie kwartier lopen.
De buurt was inderdaad erg mooi en straalt een authentieke sfeer uit. Zo is er bijvoorbeeld een straat met alleen maar winkels met antiquariaat. Het was heerlijk rustig rondwandelen en genieten van alle prachtige gebouwen, fonteinen en pleinen. Ik werd niet lastig gevallen door tasjesdieven of handtastelijke mannen zoals ik volgens mijn Lonely Planet (reisgids) wel zou moeten verwachten. Dit laatste zou ook kunnen omdat ik er nou niet echt charmant uitzag, zoals te zien ik op de foto bij de fontein (in het bericht hierboven). Ik heb deze foto er toch maar bij geplaatst, anders geloven jullie misschien niet dat ik echt in Italie ben;-)
Op de foto`s is te zien: een sinaasappelboom in de tuin van het Instituut, het instituut zelf gezien van de voorkant, Vaticaanstad vanaf het park hier, enkele inpressiesfoto`s van de historische binnenstad, (in bericht hierboven) ik op het Piazza Navona

2006-01-26T21:47:00.000+01:00

Een visuele impressie van mijn eerste paar dagen in Rome:
op de eerste foto: een zakje met snoepjes dat voor mij bij aankomst klaar was gelegd met daarop de woorden "welkom Tia". Twee foto's van mijn prachtige kamer in het instituut. Algemeen is bekend dat de stagiair(e) het kleinste maar ook het gezelligste vertrek heeft. Echt iets voor mij dus. Daarnaast een foto van het uitzicht uit een van de twee ramen over het park Villa Borghese.
Gisteren hebben we gezellig met een deel van de groep die hier verblijft gegeten. Op de foto zijn van links naar rechts te zien: Michiel, Olaf, Antje, Fedde en Anne. Vanavond ook weer wat leuks met elkaar gedaan: het overbekende spelletje waarbij iedereen een briefje op het hoofd had waarop een bekende personage staat. Niemand weet aanvankelijk wie of wat hij is en de rest weet dat wel, want die kan het wel lezen. Het was lachen, gieren, brullen toen onder andere twee mensen de naam van de schoonmaker hier tegelijk op hun hoofd hadden staan. Na lange dagen hard werken zijn we vaak een beetje melig.
Trouwens er zijn een paar mensen (o.a. Sanne en mijn moeder) die om mijn adres en/of telefoonnummer hier gevraagd hebben dus bij deze: je kunt me post sturen op het volgende adres: ten name van: Tia (kamer 0), Via Omero 10/12, 00197 Roma. We hebben ook een telefoon op de gang en het nummer daarvan is: 0039 06 32 00 701. We zijn met ongeveer 10 Nederlandse mensen op de verdieping en een van hen of ik natuurlijk zal opnemen. Je kunt dan naar mij vragen. Ik ben vooral na 18 uur te bereiken....

2006-01-24T18:12:00.000+01:00

Zo, zo, zo... ik zit. Kort samengevat was het tot nu toe leuk, uitdagend en best zwaar. Er is zoveel te vertellen over wat ik tot nu toe heb meegemaakt en mijn hoofd zit vol met computersystemen, veel, heel veel Italiaanse woorden en andere nieuwe indrukken. Wat kan het ergens anders toch anders zijn en dan zit ik nog niet eens in een hutje in Afrika of op een houten boot op de Amazone!
Oke, enigszins chronologisch: na veel gepak en toch wel even moeilijk afscheid van Timo die mij naar vliegveld Eindhoven bracht, was de vlucht goed, alhoewel ik altijd toch wel even met kleffe handjes zit bij het opstijgen (maar wie niet, toch!) Er waren al veel Italianen op de vlucht. Eenmaal in Rome aangekomen, konden we in de shuttlebus naar Termini (treinstation) stappen. Ondertussen had ik al wat leuke reisgenoten en een Canadees meisje ontmoet die mij meteen haar nummer gaf om later deze week af te spreken. Zij heeft voor mij ook in perfect Italiaans een goede taxi geregeld. Op Termini was het trouwens een gekwetter van jawelste veroorzaakt door de duizenden vogels in de bomen *echt overweldigend*. De taxichauffeur sprak ook honderuit over de diertjes, natuurlijk in rap temopo Italiaans.
Toen aangekomen in de het prachtige gebouw aan de rand van het park Villa Borghese. Het raam van mijn kamer is te zien op de foto die ik een stuk hieronder al geplaatst had van het gebouw en het is het raam meest boven en meest links. Het was al donker en dus kon ik niet meer naar buiten kijken.
De eerste nacht verliep redelijk alhoewel ik het rolluik niet helemaal door had, waardoor het wel heel licht was. Na koffie gedronken te hebben met een huisgenootje ging ik om half 11 op naar de bibliotheek. Daar onder genot van weer een caffe (datgene wat wij onder een koffie verstaan) Janet ontmoet, van wie ik stagiaire ben en die dus geen Italiaans maar Amerikaanse is, Angelo, ook van de bibliotheek en Rocco, Italiaanse medestagiair. s ochtens bij de koffie wordt er altijd Italiaans gesproken en ik werd meteen ondervraagd over mijn studie (dubbel zweten dus).
Daarna gingen we aan het werk met enkele onderbrekingen tot half 6 s avonds. Ik ben bezig gewest met het herordenen van de boeken, labelen, invoeren in computer systeem, etc. Aan het einde van de middag was ik best uitgeput en had ik inmiddels 6 sterke espresso;s gedronken. En als je je dan bedenkt dat ik eigenlijk nooit koffie drink, snap je misschien hoe ik me voelde. Maar de dag was nog niet voorbij...
Na het werk ging ik met Janet mee naar de bus omdat ze me zou laten zien waar de supermarkt is en dat is nog best ver. Alles ging goed: lekker pasta gekocht, olie, douchegel, aubergine (die zo bleek later ontzettend lekker was, veel zoeter dan ik gewend ben, of zou dat het idee zijn) enzovoorts. Daarna wilde ik nog een nieuwe Italiaanse simkaart hebben, maar dat bleek een veel grotere klus. Ik werd eerst een heel stuk verder gestuurd en toen ik daar eindelijk was heb ik me flink laten belazeren> de verkoper deed net of ik nog niet betaald had en dus moest ik weer betalen. Maar goed, dan moet ik ook maar niet zo slordig en bovendien naief zijn.
s Avond gegeten met huisgenoten Anne, Antje, Fedde, Michiel en ikzelf (ik dacht net, wie was die vijfde ook alweer). Fedde en ik hadden heerlijke pasta met saus en salade met echte buffelmozzarella gemaakt. Dat laatste had ik nog nooit gehad, maar oef, wat heerlijk. Na een paar wijntjes was het tijd voor onderbroekenlol> toevallig hadden we twee Viva;s (grote meisjesblaadjes) waarbij in de ene bloten billen en in de andere blote borsten werden vergeleken en dat was natuurlijk goed voor veel hilariteit.
Vandaag was het ook bijzonder op het werk> tegen twaalfen kwam een oudere meneer die de bibliotheek hier veel boeken had geschonken. Hij werkte vroeger bij de televisie in Italie. Hij had wijn mee en koekjes en dus aten we uitgebreid tussen de middag. Een heerlijke risotto met kleine uien en zeevruchten (ik kon niet wijgeren) en een heerlijke salade en witte wijn. Na fruit, de cantuccinikoekjes samen met die meegebrachte wijn. En die was echt bijzonder, volgens mij een hele dure. Echt niet te vergelijke> fris als vers rood fruit met alcohol. MMmm, dat was dus wel wat ik me bij Italie had voorgesteld.
Nu zit ik in de kelder in de boekenopslagruimte waar ook enkele computers staan. Vanavond eet ik wat lichts en ga ik me ontspannen, misschien neem ik wel een lekkere hete douche.
Jullie horen snel weer van me en ook probeer ik zo nog wat foto;s te plaatsten alhoewel ik niet weet of dat gaat lukken.
Het ga jullie allemaal goed... Liefs Tia

2006-01-21T21:48:00.000+01:00

Koffers pakken....

Vanavond heeft Timo voor mij een laatste avondmaal bereid. Pasta met verse pesto met enorme ladingen knoflook... dat wordt leuk morgen in het vliegtuig. Ondertussen ben ik mijn koffer steeds verder aan het inpakken en inmiddels ligt mijn liefste beertje al bovenop zoals je misschien wel op de foto kunt zien. Vandaag hebben ook nog mijn oma, moeder, zusje, Sanne en Mirthe gebeld om me een fijne vlucht enzovoorts te wensen. Ik heb ook al veel leuke mailtjes ontvangen, bedankt!

2006-01-16T09:20:00.000+01:00

Volgende week om deze tijd is mijn eerste werkdag sinds een paar uur begonnen. Ik vind het erg spannend; soms heb ik er erg veel zin in, soms word ik wel erg zenuwachtig en soms vergeet ik het ook gewoon een tijdje. Toch denk ik wel dat het goed komt, vooral ook omdat de mensen op de bibliotheek en in het instituut erg aardig lijken te zijn. Zo antwoordde Janet Mente, hoofd van de bibliotheek afdeling en overduidelijk Italiaanse, mij op mijn vraag hoe laat ik maandag moet beginnen en of ik verder nog iets mee moet nemen:
"Hello!
I start work at 9:15 but I think that on your first day, you can start at 10:30, in time for coffee. There you can meet everyone and this should also give you time to do some food shopping on Monday morning.
No, just bring yourself and your evident enthusiasm.
we look forward to meeting you and working with you.
Janet"

2006-01-08T03:18:00.000+01:00

Van mijn moeder heb ik een nieuwe bril gekregen (oude ziet eruit alsof er een truck over is gereden en mijn lens is door midden gescheurd). Mamma bedankt! Liefs Tia p.s. mam, als je de bril iets beter wilt zien, kun je bijvoorbeeld de onderste foto van de twee aanklikken dan is de foto extra groot. Je zien dan ook dat de bril van achteren (en een beetje aan de zijkant) een andere, lichterbruinere kleur heeft.

2006-01-07T00:00:00.000+01:00

Eerste Kerstdag was ik alleen met mijn moeder in Maastricht. We hebben een wandeling door de stad gemaakt en 's avond heerlijk vegetarisch gekookt. Vooraf hadden we een koud avocadosoepje met geitenkaas en tuinkers (ja, ja, uit de AH-gids), daarna een strudel met een heerlijke vulling van op de markt gekochte paddestoeltjes en hazelnoten met een saus van cranberry's, daarbij gecarameliseerde witlof en aardappel-knolselderij gratin. Als toetje een zabaglione met druiven.

Tweede Kerstdag kwamen mijn zusje Petra en haar vriend Johannes uit het verre Leeuwarden om ons te vergezelen. Ook Timo kwam weer terug uit Aken. 's Middags deden we spelletjes en 's avonds aten we een traditionele maaltijd met veel soorten groente, aardappeltoefjes en verpakt vlees (in bladerdeeg verpakt wel te verstaan). Het toetje (laatste foto) had ik afgekeken van Pierre Wind (dikke kale kok van tv): de chocoladenestjes had ik gemaakt van au bain marie gesmolten chocola die vervolgens in slierten in een bak ijswater tot nestjes werden gemaakt, erg simpel en erg lekker met peren, bitterkoekjes en een toefje room. Toen we het dessert aan het verorberen waren begon het plotseling te sneeuwen, zo romantisch. Mijn moeder en Johannes gingen toen wel snel terug met de auto. Petra bleef nog twee nachtjes.

2006-01-06T23:46:00.000+01:00

Kerstavond ben ik met mijn moeder naar Aken afgereisd om met de familie van Timo 'Weihnachtsabend' te vieren. Bijna de hele familie van Timo was aanwezig (het is een kleine familie: Timo heeft maar een oom en geen neefjes en nichtjes). Foto bovenaan: mijn moeder, Timo's opa Ludwig en Timo's oom Erich. Tweede foto: Timo en Timo's oma Maria. Derde foto: Timo's moeder Heidy en mijn moeder Julia, foto vier is wel duidelijk. En de laatste foto: Timo, zijn twee oma: Maria en Lilly en opa Waldemar. Laatste twee zijn enkele maanden geleden van een dorpje bij Hamburg naar Aken verhuisd. Het was voor hen de eerst sinds jaren dat ze er weer bij konden zijn. Timo's vader, Arno, staat niet op de foto, maar was er wel. Timo's broer, Bjorn, en zijn vriendin, Nora, waren er dit keer niet bij omdat Bjorn moest fotograferen op een Canarisch Eiland (welke weet ik niet meer). Er kwam op kerstavond een hele kalkoen op tafel en allerlei andere heerlijke gerechten! Erg bijzonder en gezellig was het allemaal!

2006-01-06T23:39:00.000+01:00

Begin december ging ik een dagje naar de kerstmarkt in Aachen met Sophie. Het was zo gezellig: we hebben samen alle standjes met kanten kleedjes en houten poppetjes bekeken en daarna natuurlijk gluhwein gedronken! 's Avonds lekker uit eten gegaan: wat is het toch heerlijk dat je in Aachen voor een euro of 5-6 een heel bord vol (ik had er zelfs genoeg aan) lekker eten krijgt voorgeschoteld. Sophie zit op dit moment in Oostenrijk waar zij voor de derde keer op rij enkele maanden skiles geeft! Oh, wat hebben we toch een slecht leven allemaal;-)

2006-01-06T01:45:00.000+01:00

Op negen december 2005 hebben mijn nicht Titia en haar man Sam een tweede kindje en heeft Daniel een zusje gekregen, Linda. Op de foto zie je Daniel, Titia en Linda. Leuk he! Ik heb me voorgenomen ze snel een keertje op te zoeken in Zwitserland.

2006-01-05T09:56:00.000+01:00

Zo, dat is alweer een tijdje geleden! Het is inmiddels januari 2006 en dus zijn de kerstdagen en Oud & Nieuw net geweest. Ik zal binnenkort een paar foto's van de feestdagen op deze site plaatsen.
Eind januari vertrek ik naar Rome voor een extra stage. Het lijkt me leuk jullie op de hoogte te houden via deze site en misschien neem ik een digitale camera mee zodat de paus en Eros Ramazotti binnenkort via jullie scherm de huis-, werk- of studeerkamer binnenstromen.
Tia
p.s. op de foto zie je het gebouw van het Koninklijk Nederlands Instituut in Rome in het park Villa Borghese, waar ik stage ga lopen in de bibliotheek. Het gastenverblijf, waar onderzoekers en stagiaires verblijven, is op de bovenste verdieping. Op de ander foto zie je de bibliotheek.

2005-09-04T02:39:00.000+02:00

Zomer 2005 op Terschelling. Op de foto's onder andere fietstocht langs de dijk, het haventje en de vuurtoren, zeehondentocht per boot en ons jeugdherbergkamertje. De vakantie was erg geslaagd. We verbleven 6 dagen op het eiland en dat was precies goed. We hadden heerlijk tijd om uit te rusten en ook was er in die tijd nog genoeg te zien. Het weer zat ook erg mee, juli en het eerste deel van augustus waren erg slecht, maar we waren nog geen dag op Terschelling en de zon scheen volop. We zijn twee keer naar het strand geweest om te zwemmen, te vliegeren en ijsjes te eten. We hebben een tocht per boot langs de zeehonden gemaakt en we zijn een avondje naar de bekende Terschellingerzanger Hessel geweest. De jeugdherberg was ook echt een aanrader. Timo en ik hadden een compleet arrangement met ontbijt, avondeten en fietsen geboekt.

2005-09-04T02:33:00.000+02:00

2005-09-04T01:29:00.000+02:00

2005-09-03T15:30:00.000+02:00

Voorjaar 2005 werd er in Leeuwarden een jaren dertig feest georganiseerd. Met mijn zusje Petra, haar vriend Johannes en Ilse (vriendin van Petra) en haar inmiddels ex-vriend Jeroen gingen we compleet in stijl op pad.